Mandarijntje leef je nog?

De stad is een verzameling van functies om oppositionele krachten koest te houden. Het kantoor bevrijdt de mens van zijn eer en achtbaarheid. De supermarkt biedt een vals gevoel van zekerheid en het moderne kunstmuseum is er om de stedeling dom en ziende blind te laten voelen. De behoefte aan zelfkastijding is een uitstekend verdienmodel. Ook de Misantroop begroot een bedrag op de balans om naar een reeks tentoongespreide werken in fraai vormgegeven gebouwen te kijken. Niet zelden luidt zijn commentaar: ‘wat moet ik hier nu weer mee.’ Zijn hoogmoed, als ware er iets te begrijpen door een dergelijk bepekte geest, wordt genadeloos afgestraft door de verklarende tekst dat naast het werk hangt. Het kunstwerk is abstractie van het hoogste niveau. Dergelijk werk kan slechts door de grootste kunstenaars en geesten worden begrepen. Het is dan ook geen toeval dat de Misantroop nooit een kunstenaar zal worden. Doch het grootste bedrog vindt plaats bij de videokunst. Uren achtereen willekeurige montages van een droppelende kraan en kraaiende zwarte raven. Er zullen ongetwijfeld lieden zijn die beweren dat er veel maatschappijkritiek en meta-analyses wordt uitgeoefend in videokunst en dat het zonder meer waardevolle kunst is, maar dat zijn leugenaars.

Lees meer “Mandarijntje leef je nog?”

De lompe pummel die Klaas Dikhoff heet

Amsterdam, 19-12-2018

De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie is altijd al een bedenkelijke partij geweest. Dat is meer de schuld van dit laagland dan van de partij zelf. Het klassieke liberale verhaal, de nachtwakerstaat van Thorbecke, verkoopt niet in Nederland. De middenklasse heeft de macht, met alle gevolgen van dien. Dat liberalisme heeft de VVD dan ook maar doen varen. Nu staat de partij voor een economisch model van corporatisme. Op niet economische zaken draagt het een vreemde mengeling van zowel conservatisme, populisme en liberalisme uit.

Lees meer “De lompe pummel die Klaas Dikhoff heet”

De zomer van de Apocalyps

Het is een genoegen voor de Misantroop van tijd tot tijd filmopnames van rampen te bekijken. Het grootse en meeslepende van vernietiging, het drama, is een genoegdoening die met een beetje geluk vaak verdreven is uit het veilige westerse bestaan. Er is eigenlijk maar weinig voor een mens om zich echt druk om te maken, zodat er een gevoel van onbehagen knaagt. Hoewel velen zullen beweren dat de wereld een verschrikking is, vol met onrecht en leugens, kun je daar vrij gemakkelijk je schouders over ophalen en rustig  verder leven. De prachtige drama’s, de momenten in de geschiedenis waar het leven een fragiliteit blijkt, het universum dat totaal onverschillig is tegenover leven, de Misantroop is er door gefascineerd. Het hoogtepunt is ontegenzeggelijk de Tweede Wereldoorlog, het bedrijf waarmee het slot begint, Götterdämmerung. Een schitterend demasqué, de lont in het kruidvat. De mens laat zich eenvoudig misleiden, ook in de moderne tijd, en zijn middelen tot vernietiging zijn nu onbeperkt.

Lees meer “De zomer van de Apocalyps”

Weinrebstraat

De Misantroop volgt de actualiteiten niet meer. De haat die in hem opborrelde bij een hem onwelgevallige mening, vond hij te veel eer voor tegenstanders die het erkennen niet waard zijn. Helaas sijpelt er nog wel eens wat van uw domme maatschappij door de streng bewaakte grenzen. En elke keer lacht de Misantroop in zijn vuistje, wat een genot om daar niet bij te horen. Wat wil het geval? Een aantal historische straatnamen moet volgens sommigen worden vervangen. En zoals dat gaat in Nederland, springt de macht stijf in het gareel.

Lees meer “Weinrebstraat”

Dust lane en daarna niets

De Misantroop kan worden gediagnosticeerd met vele geestelijke aandoeningen. Monomanie is daar een van. Een positief oordeel van zijn kant is glad ijs. Het is veilig te stellen dat de Misantroop het beoordeelde reeds duizend keer heeft beschouwd. Wat een boer niet kent vreet hij niet. Wat rechtvaardigt dus een oordeel over Dust Lane? Niets. Hier is geen deskundigheid, geen objectiviteit aan het woord. Hier is een diepgelovige aan het woord over het enige ware geloof. Hartstocht is de Misantroop kennelijk niet vreemd. Het is dan ook tijd het hautaine masker te laten zakken. Geen geschuil achter pseudoniemen meer, geen geschrijf in derde persoons enkelvoud. Ik, schrijver van de Misantroop, vind Dust Lane het beste album ooit.

Lees meer “Dust lane en daarna niets”

Frankie

Amsterdam, 04-01-2018

Man draagt jurk
en zij heet Frankie.

Zoveel lieve lachjes lachend.
Mondhoeken krullen achtjes.
‘Kijk eens boos.’
Nog nooit zulk hartverwarmend falen gezien.

Rustig zitten kijken.
Haar dansen in de menigte.
Ik ben niet meer,
ik ga op.

Vannacht
stonden onze fietsen naast elkaar.