Het misantropisch manifest

En aan den einde brak het paradijs aan en waren er geen mensen meer, er waren geen goden, er was geen zin van het bestaan, er was zelfs geen Yoga meer. In het universum was slechts nog een lach te horen, een lach die leek uit te drukken ‘ik zei het toch’. De lach die overloopt van genoegen over domheid, nutteloosheid, vernietiging en angst. En spoedig wordt de lach harder, want de grap kan tot in het oneindige herhaald worden. De situaties en details veranderen, maar de clou blijft altijd even goed en hetzelfde.

Naar alles werd gezocht terwijl het niet lang zoeken was. Goed luisteren, opletten, en je kon de lach horen. Maar er werd niet goed geluisterd. Wanhopig werd er van alles gedaan, knielen, vechten, vluchten, huilen, maar er werd niet geluisterd. Want niemand wilde erkennen dat er reden was hem recht in zijn gezicht uit te lachen en zo kon alles worden uitgelachen zonder dat het gehoord kon worden.

Het is wat is, en altijd zal zijn.

 

Waarom toch?

Wat rechtvaardigt de naam De Misantroop. Immers is de mens er door de eeuwen heen, met vallen en opstaan weliswaar, op vooruit gegaan. Als het nou gaat over moraliteit of welstand, op alle vlakken is er vooruitgang geboekt. Minder moorden en oorlog, minder honger, minder moeite om in leven te blijven. Mensen hebben meer empathie en zijn gelukkiger. De problemen die er zijn kunnen worden opgelost door het gedrag van bepaalde mensen te veranderen middels dwang, maar dan is de wereld toch echt af, de mens goed en verlicht. Het einde van de geschiedenis.

De Misantroop erkent dat het leven voor velen op meetbare vlakken beter is geworden, ondanks de mens. Het zijn de vonkjes creativiteit, de prestaties die mensen in staat heeft gesteld hun omgeving aan te passen aan zichzelf. Het zijn dan ook deze vonkjes creativiteit, de ingevingen, die De Misantroop waardeert, en bewondert degenen die in staat zijn dit toe te passen.

Zodra mensen zich in grotere groepen gaan organiseren wordt hun gedrag echter lachwekkend. Dit is het domein van de collectivistische ideeën. Het braaksel dat de collectivistische gedachtewereld uitkotst verandert af en toe van kleur, maar blijft in essentie hetzelfde: de mens moet in wat hij wil in toom gehouden worden door anderen want hij is in essentie slecht, hij heeft verantwoordelijkheden ten opzichte van anderen en de dood betekent niet het einde van zijn belevingswereld.

Het is deze lachwekkende vertoning die De Misantroop met sardonisch genoegen zal beschrijven, en zich tegen zal verzetten. Het treft dat De Misantroop in een van de meest benepen landen ter wereld leeft. Het land waar het compromis is verheven tot afgod. Waar wenselijkheid de maatstaf is. Het land waar de afvallige wordt gerapporteerd bij de autoriteiten. Waar iedereen zo trots is op zijn middelmatigheid, dat de afvallige veilig en openlijk kan worden bespot. Een land waar het altijd over de ander gaat. Er is kortom ruim voldoende materiaal om over te schrijven. Wordt het dan alleen maar kommer en kwel? Neen, de mens mag zichzelf gelukkig prijzen dat De Misantroop af en toe met volle teugen kan genieten van de menselijke creativiteit. Dit zal ten slotte met alle nederigheid worden omschreven.

 

Das prinzip

 

De Misantroop zweert plechtig dat hij zich bij het publiceren van artikelen zal houden (of niet) aan de volgende principes:

 

  1. De vrijheid van het individu is absoluut en stopt daar waar het vrijheid van een ander individu beperkt.
  2. Slechts het individu heeft bestaansrecht, een groep mensen is geen ding an sich en heeft geen enkel recht.
  3. Verzet is een centraal thema voor De Misantroop. Dit zal geschieden met tekst langs lijnen van genadeloze spot en rationele argumenten. De tekst dient helder en relevant te zijn.
  4. De tekst wordt geschreven voor De Misantroop zelf en voor de toekomst. Of De Misantroop een publiek heeft is irrelevant.
  5. De thema’s waarover geschreven wordt zijn niet vastomlijnd en lopen in elkaar over. Er wordt geschreven wat er in De Misantroop opkomt, ook al heeft dat niks met de thema’s te maken.
  6. Alles is in essentie zwart of wit. Grijs is een lafheid en kleur een constructie.
  7. De mensheid verdient wat er met hem gebeurt.
  8. Radicaliteit is de enige weg naar verlichting.

 

 

En de Misantroop vond dat het goed was.                                           Amsterdam,      06-05-2017